Тархи–компьютерын интерфэйс

Тархи–компьютерын интерфэйс (Англи: Brain–computer interface) (BCI) нь заримдаа тархи–машины интерфэйс (BMI) гэж нэрлэгддэг бөгөөд энэ нь тархины цахилгаан үйл ажиллагаа ба гадаад төхөөрөмжийн хооронд шууд харилцах холболт юм. Энэ төхөөрөмж нь ихэвчлэн компьютер эсвэл робот гар зэрэгтэй холбогддог. BCI-уудыг ихэвчлэн хүний танин мэдэхүй болон мэдрэх хөдөлгөөний үйл ажиллагааг судлах, зураглах, дэмжих, сайжруулах эсвэл сэргээх зорилгоор ашигладаг. Эдгээрийг ихэвчлэн биеийн хөдөлгөөн (гар эсвэл хөл) гэх мэт зуучлагчгүйгээр ажилладаг хүн машины интерфэйс гэж үздэг. BCI хэрэгжүүлэлтүүд нь электрод тархины эдэд хэр ойр байгаагаас хамааран дараах байдлаар ангилагдана: Гадаад (non-invasive): EEG, MEG, MRI, Хэсэгчлэн дотогш (partially invasive): ECoG ба судасны дотуурх (endovascular), Дотогш нэвтрэх (invasive): микроэлектродын массив (microelectrode array). BCI-ийн судалгаа анх 1970-аад онд Калифорнийн Их Сургуулийн (UCLA) Жак Видалаас эхэлсэн бөгөөд АНУ-ын Үндэсний Шинжлэх Ухааны Сангаас санхүүжилт авч, дараа нь BATPA-тай гэрээ байгуулан үргэлжилсэн. Видалын 1973 оны өгүүлэл нь “тархи–компьютерын интерфэйс” гэх нэр томьёог шинжлэх ухаанд анх танилцуулсан. Тархины кортикаль хувирамтгай чанарын (cortical plasticity) ачаар, суулгасан хиймэл эрхтнүүдийн дохио нь тархинд дасан зохицсоны дараа байгалийн мэдрэхүй эсвэл хөдөлгөөний суваг мэт боловсруулж чаддаг. Олон жилийн амьтны туршилтын дараа, анхны нейропротез төхөөрөмжүүд 1990-ээд оны дунд үед хүний биед суулгагдсан.